zaterdag 9 juli 2016

Dag 6, vrijdag: Welcome to paradise at river kwai

Het lijkt of we hier al zo'n eeuwigheid zijn en Bangkok lijkt ook alweer zo lang geleden. Dat vind ik het leuke van rondreizen. Je doet zoveel indrukken op dat je meer in het moment leeft en dat is wel goed voor mijn persoon die altijd en eeuwig in de toekomst leeft...

Vandaag laten we Kanchanaburi achter ons, maar gaan we ander stuk van de River Kwai ontdekken. We willen nog graag naar de Hellfire pass, dat schijnt het meest indrukwekkende deel te zijn van de spoorlijn. Ik dacht dat het vanaf Kanchanaburi niet zo ver zou zijn, maar dat is toch ook nog zo'n 45 minuten met de auto. Waarschijnlijk kunnen we dat beter vanaf ons volgende adres doen. We zien er voor vandaag in ieder geval maar vanaf.

Om 12.00 uur zouden we worden opgehaald door onze taxichauffeur, dus we hadden nog een hele ochtend vrij te besteden. Max en
Anne bleven in het hotel en Harry en ik liepen nog een keer naar de brug. Dit keer zijn we hem helemaal overgestoken. Relatief weinig gevangenen zijn bij het bouwen van de brug, gestorven (9 mannen), maar erg veel op andere delen van het traject.

Ongelofelijk onder welke omstandigheden ze hier hebben moeten werken. De originele brug staat er nog voor een deel (de bogen), hij is echter zo vaak gebombardeerd, dat het middendeel volledig verwoest was en uiteindelijk hersteld is, na de oorlog. Ik geloof dat de Japanners dit zelf bekostigd hebben.


Verschillende kogelgaten zijn nog te zien in de oude delen van de brug
Aan de andere kant van de rivier staat een Chinese tempel. Naast de chinese karakters is het verschil met een Thaise tempel ook te zien aan de vorm van het dak. in Thailand zijn de daken rechthoekig, in verband met de regen, vertelde onze Co van Kessel gids.
Toen we de brug weer over wilden, kwam er net weer een trein aan. Veel getoetoet om mens en dier te waarschuwen. Vlakbij ons liep een hond op de rails. De rails ligt zo'n 20 meter boven de oever van de rivier. Het was verschrikkelijk. De hond bleef staan en de trein reed langzaam verder, waardoor hij een zetje kreeg en van de brug afviel. Zo zielig...😢 Ik stond op dat moment beneden waar de hond viel. Hij keek verdwaasd, stond wel weer op zijn poten, maar helemaal goed leek hij niet. Hoop dat hij het redt. Gelukkig gebeurde het bij de tempel, dus als het goed is, wordt hij goed opgevangen (laten we dat maar geloven dan).

Inmiddels scheen dan echt de zon (hooray!) en was het behoorlijk warm geworden. Harry en ik namen een brommertaxi en binnen no time lagen we in het zwembad!  



Onze kamer, met terrasje, direct aan de tuin!
Om 12.00 uur stond de taxi klaar en namen we afscheid van Apple, onze hoteleigenaresse, een geweldige vrouw. Ze regelde ook nog even een taxi voor zondag, als we naar Ayuttajah gaan. We zullen een mooie review over dit hotel achterlaten op tripadvisor! 


Na een uurtje in de laadbak van de Thaise taxi gezeten te hebben (mam, het was maar goed dat je dit niet van tevoren wist 😆), kwamen we in de regen aan bij de pier en konden we meteen instappen in een longtailboot die ons naar het Floathouse River Kwai resort zou brengen, een klein kwartiertje varen.

Boot kaputt!
Aangekomen kregen we weer een 'lekker' sapje bij het inchecken en werden we meteen naar onze 'kamers' gebracht. Kamers kun je het eigenlijk niet noemen. Het lijken net drijvende villa's, maar dan zonder keuken. we hadden weer even het Kissimmee Orlando-gevoel, net als toen we daar in 'onze' villa aankwamen. De "oh's, ah's en wow's" volgden elkaar in rap tempo op! Echt prachtige huisjes met verschillende terrassen. Bij reserveren had ik om de laatste 2 huisjes gevraagd (V1 en V2) en die kregen we dan ook, wat een geluk! We hebben echt het allermooiste uitzicht (vrij) én als je in het laatste huisje zit, kun je daar het water in springen en heb je de langste drijftocht in het water.



Harry rookte een sigaartje achter de villa, en

nadat we weer langzaam bijkwamen van alle luxe indrukken, pakten we de zwemvesten en sprongen we met zn vieren het water in om ons door de stroming mee te laten voeren. Het water was lekker van temperatuur, het zonnetje liet zich zien, er zaten geen tenenkluivers in het water (wel veel vissen en een varaan van ongeveer een meter gezien!). De stroming gaat snel en het is dan ook een (kleine) sport (ik moet het niet spannender maken dan het is) om op tijd bij de rode vlag te zijn om uit het water te klimmen. Ben je niet op tijd....dan weet ik het eigenlijk niet. Verderop is wel een soort strandje, maar waar je dan terecht komt? Heb je hier ook koppensnellers eigenlijk? 


Na 5 keer vond ik het wel genoeg. Denk dat het zeker 500 meter teruglopen was, iedere keer. 
Heerlijk gedoucht, ook in de buitenlucht, met een regendouche (altijd al eens onder willen staan) en daarna in het, eveneens floating, restaurant lekker gegeten. Wat is dit genieten. Maar dit was nog niet alles.
Zelfs de weergoden vonden dat we het verdiend hadden, de wolken trokken verder weg en we werden getrakteerd op een prachtige sterrenhemel! Na een spelletje kaart zijn we op tijd naar bed gegaan. Uiteraard onder de klamboe, want muggen in overvloed hier!
Morgen een dagje relaxen. 
We wilden eigenlijk nog graag naar de Hellfire Pass, maar dat is met de boot en taxi ook nog 1 uur heen en terug. Dat vinden we wat zonde van onze tijd op deze prachtige plek. Het wordt dus echt een dag (bijna) niets doen, heerlijk!

Een warme groet! 

vrijdag 8 juli 2016

Dag 5, donderdag: Waar zijn de beloofde apen?

Vandaag 7.15 uur ontbijt, want om 8.00 uur zou onze taxi voor het hotel staan. Het was een uurtje rijden naar de Erawanwatervallen. We werden met een prachtige pickup opgehaald en hadden een heerlijke rit met natuurlijke airo. 

Om 9.00 uur kwamen we aan. Ik had gelezen dat het verstandig is om er vroeg te zijn, omdat het dan nog niet zo druk is. Het was een hele klim naar de hoogste (7e level) waterval, maar zeker de moeite waard. Gelukkig regende het niet, want anders was het bijna onmogelijk geweest om naar boven te klimmen Wel was het hier en daar modderig.
De natuurlijke spa met zijn knabbelende visjes was niet voor ons alle vier een uitdaging, dus echt gezwommen werd er niet veel. 





Het was hilarisch om de gezichten van de mensen te zien die zonder voorkennis het water in gingen, ineens die visjes aan hun voeten voelden en gillend het water uit probeerden te rennen. Glibberend en glijdend, want de stenen waren onregelmatig en glad. We hebben er wel een paar uur doorgebracht, volgens mij en zijn toen langzaam weer naar beneden gegaan. 
Onderweg kwamen we op verschillende punten dameskleding tegen en bomen die versierd waren met doeken. Ik neem aan dat dit een soort offerplaatsen zijn. Soms is het jammer om geen gids te hebben.   

Bij de tweede waterval (second level) zijn we ook nog even (min of meer) het water ingegaan. De watervallen zijn nog niet zo waterrijk als op foto's die ik gezien heb, maar het regenseizoen is dan ook net begonnen.



Bij de ingang voldoende eettentjes waar ik (sinds lange tijd) weer een magnum op heb...smullen hoor. We hadden het verdiend na zo'n lange klim.
Onze chauffeur zat gezellig in de achterbak met wat collega's te kletsen, maar toen we er aan kwamen snelden ze de auto uit en gingen we weer richting Kanchanaburi. 
Daar aangekomen werden we afgezet bij het Thailand-Birma railway museum, dat direct naast de begraafplaats ligt. Een interessant museum dat meer vertelt over de geschiedenis van de beroemde, of meer beruchte spoorlijn. We kregen er nog een kop thee en gingen vervolgens de erebegraafplaats op. Hier liggen bijna 7000 Britse, Australische en Nederlandse gevangenen, waarvan ca. 1900 Nederlandse. Het is een vreemde gewaarwording, zo ver van huis een Nederlandse begraafplaats te vinden. Familie van de zanger van mijn bandje zou er ook moeten liggen. Wij natuurlijk op zoek, rij voor rij. En inderdaad, gevonden! Bijzonder!

Inmiddels was het gaan regenen. Een typische tropische stortbui. Inmiddels weten we dat die geen 10 minuten hoeven duren, dus we besloten het er op te wagen. Vorig jaar heb ik een waterdichte bag gekocht en ik ben blij dat ik hem nu ook meegenomen heb! Ideaal!
We zijn naar het hotel gelopen met onderweg een pittstop bij de 7-eleven, alwaar we weer een voorraadje muggenspray hebben aangeschaft en nieuwe regencapes. 

De regen is natuurlijk jammer. Toch is het warme regen en voelt zo anders dan de regen in Nederland! Het regent warm water 😀

Alhoewel we leuke eettentjes waren tegengekomen, zijn we gaan eten in het restaurant tegenover het hotel 'meat and cheese', een naam waar vast niet lang over is nagedacht, haha! 
We aten er alle vier een pizza uit een echte pizzaoven. Toen ik vorige maand in Rome was, at ik ook pizza, maar deze was werkelijk zo veel lekkerder! Bellissima!

Daarna zijn we op tijd naar bed gegaan. Inmiddels was het droog geworden en morgenochtend is er weer een dag met een nieuw avontuur! We gaan naar de Floathouses Riverkwai...

Een warme groet!

PS: Maar wat was er nou met die apen uit de titel van dit blog? Tsja...die waren er dus niet...😆

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      

woensdag 6 juli 2016

Dag 4 woensdag: kamikaze door Bangkok

Vandaag weer om 8.00 uur opgestaan en na een heerlijk ontbijtbuffet de koffer ingepakt. We hadden nog voldoende tijd om in de buurt nog wat rond te kijken, de receptioniste had ons immers verteld dat we beter niet met de taxiboot naar het station konden gaan, maar met een gewone taxi....20 minuutjes rijden...volgens haar....en een taxi hoefden we niet te bestellen, dat regelde de portier zo....zei ze.... En omdat zij het wel zou weten, liet ik mijn vooraf zorgvuldig uitgestippelde plan maar voor wat het was.....
Anne wilde graag nog naar de tempel iets verderop. Het was onze eerste tempelervaring. Gelukkig had Harry zich een beetje ingelezen in de Thaise 'etiquette', dus we gedroegen ons keurig. Het fijne van kleine kerken en tempels vind ik toch wel dat het er altijd heerlijk rustig is. We waren, naast een monnik, met zn vieren. Kaarsjes gebrand.




Onze gids vertelde gisteren dat de dieren in de buurt van een tempel altijd goed verzorgd moeten worden. Afgedankte honden worden dan ook altijd in de buurt van een tempel achtergelaten. Heel veel dieren zagen we hier niet, maar over het geheel genomen, zie je erg veel katten en honden hier. En het lijkt erop dat ze best goed verzorgd worden. Na de tempel gewoon wat door de buurt gewandeld. Mooi om te zien dat er achter de drukke straten hele leuke wijkjes liggen. Eenvoudige huisjes, soms zelfs alleen een hutje met golfplaten andere weer eenvoudig maar sfeervol. Veel ondernemers ook hier. 



Een kappertje of werkplaatsje met een drukpers, een winkeltje waar de vellen verpakt worden en een winkel waar ze klaar liggen voor transport of de verkoop. Prachtig!







Rond 12.15 uur waren we weer in het hotel en klaar voor vertrek naar Thon buri railwaystation. De trein zou om 13.35 uur vertrekken, het was maar 20 minuten rijden volgens de receptioniste, dus tijd genoeg...jaja...

Het uitchecken in het hotel verliep nog enigszins vlot en we hadden de naam van het station voor de zekerheid maar even op een briefje geschreven. Mijn ervaring was inmiddels dat Thon Buri station alleen wordt begrepen als je het op zijn Thais uitspreekt 'tonbullisteesjen'.
Anyway, de eerste taxi die er aan kwam, wist niet eens van het bestaan van het station. De portier probeerde het nog uitgebreid uit te leggen aan de beste man, maar het ging hem niet worden en ondertussen tikte de tijd door. 12.35 uur...nog steeds tijd genoeg.... De taxichauffeurS die het wel wisten, hadden helaas geen plek voor tweeeneen halve koffer, een rugzak en 4 personen. 2 taxi's dus. Had de receptioniste of portier dat niet kunnen bedenken? We hadden het notabene vooraf gevraagd! Maar goed. 2 taxi's dus.
Om een lang verhaal kort te maken. De chauffeur van Max en Anne nam de tolweg en was er om 13.15 uur. Onze chauffeur nam duidelijk een andere route. Toen we hem met handgebaren duidelijk hadden gemaakt dat de trein om 13.35 uur zou vertrekken, werd het een dollemansrit! Waar hij kon rijden, scheurde hij overal langs en omheen, ook rood licht was geen probleem.


Totally stressed up taxidriver
Helaas stonden we ook vaak stil en uiteindelijk kwamen we om 13.35 uur aan bij het station. Net op tijd, of net te laat zou je denken. Hartstikke op tijd, want de treinen in Thailand nemen het niet zo nauw met de tijd...joehoei! Daarnaast waren Max en Anne er natuurlijk al eerder. Ze hadden kaartjes gekocht en de koffers in de trein gezet. Wat een geluk en wat een toppers! Fijn ook dat we 3G hadden, zo konden we elkaar een beetje op de hoogte houden.
Een leuk treintje, 3e klas, maar toch zachte bankjes en voldoende plek. Onderweg wat regen gehad, maar verder een geweldig leuke ervaring.









Rond 16.30 uur waren we in Kanchanaburi, alwaar we voor €2,50 met zn vieren naar het hotel werden gereden. We kregen nog een mooi bod om morgen naar de Erawanwatervallen te gaan met deze privetaxi, maar op het moment dat we 'ja' wilden zeggen op dit prachtige aanbod, beseften we ons dat dit mogelijk een te mooie vis zou zijn. En met een 'don't call us, we call you' en een kleine fooi, namen we afscheid.

Het hotel is heel gezellig. Het personeel is erg vriendelijk en ze spreken zowaar Engels! Max en Anne zijn gaan zwemmen en relaxen en Har en ik zijn even naar de brug gelopen. Onze trein reed net over de brug, op de terugweg naar Bangkok, dus dat was een mooi gezicht. Vanavond hebben we vlakbij de brug aan het water gezellig gegeten.







Het stikt hier van de muggen, dus hebben we de rest van de avond op onze kamer gezeten. Dat wordt nog wat als we overmorgen naar de floathouses gaan!

Morgen eerst naar de Erawanwatervallen. We hebben een taxi geregeld via het hotel 😊 het wordt vast weer een bijzondere dag. Eén voorspelling kan ik al wel doen....it's gonna be another rainy day, hallelujah!

Een warme groet!

Dag 3, dinsdag: ...Hallelujah!

Eerst maar even uitleggen dat ik dit blog op mijn telefoon maak waardoor het er soms wat vreemd uit kan zien, wat lay-out betreft, en er ook sneller taal- of tikfouten in zitten. Excuses daarvoor 😏
Anyway dinsdag dus. Hallelujah! Waarom, dat wordt hieronder wel duidelijk...

De wekker ging om 7.30 uur vanmorgen, het valt gelukkig mee met de jetlag. Om 8.00 uur een heerlijk ontbijtbuffet. Te veel om op te noemen, tot aan American pancakes met maplesirup aan toe en uiteraard spiceyThai food. Maar gelukkig ook een broodje kaas en een bakje yoghurt ;)

Na het ontbijt gezwommen en even bijgekomen van de lange reis en de eerste indrukken van Bangkok. Zonnig is het niet, warm wel! Helemaal mijn temperatuurtje dit <3



Toen op weg met de watertaxi naar Co van Kessel in China town. Die watertaxi's zijn perfect en omzeilen mooi het chaotische verkeer in Bangkok. Nu ook weer zo fijn dat we die simkaarten hebben en continu 3G hebben en dus ook gps. Alles is zo gevonden! Co van Kessel ook dus 😊
Max wilde nog een zonnebril kopen en we dachten dit wel 'even' in Chinatown te doen. Ik hoorde later dat er in dit deel van Bangkok ca 800.000 mensen wonen en dat het behoort tot de 4 grootste CT ter wereld. Ongelofelijk groot dus, waar een zonnebril niet 1-2-3 gekocht blijkt. We kwamen terecht in het deel dat zich gespecialiseerd leek te hebben in auto-onderdelen. Shop na shop, straat na straat, hele auto-, vrachtwagen-, trekker-, boot-motoren of delen daarvan. Ik vroeg later aan de gids of ze een soort administratiesysteem hadden (gheghe typical Dutch), omdat er hele bergen motorblokken lagen. Hoe weet je in godsnaam welk blok er onderop de hoop ligt? Maar ik geloof niet dat hij mijn vraag begreep....zoals wel vaker gebeurt, deze vakantie.


Uiteindelijk kwamen we, hoe kan het ook anders, gewoon bij de 7-Eleven uit (je weet wel, de winkel die zich op iedere hoek van de straat bevindt) en vond Max een zonnebril. 

Toen hurry-up naar Co van Kessel voor de fietstocht. We waren met een groep van 10 Nederlanders en 2 Thaise gidsen. Eerst door de straatjes en steegjes van China Town (Woah! Dat wordt shoppen aan het eind van de vakantie!), vervolgens naar een van de grootste bloemenmarkten van Azië, waar we allemaal een offerbloemenkransje met Jasmijn kregen. 
We stapten, met fietsen en al, over in een longtailboot. Erg gaaf, scheurend in zo'n boot over de Mekongrivier en een zijkanaal. Daarin zwommen veel varanen, sommige van wel 2 meter lang, prachtig! 



En toen veranderde de sfeer langzaam....

De eerste druppels vielen na ongeveer een uur (de fietstocht duurde 5 uur) en de laatste druppel... nou ja...die viel dus niet meer die middag. Hè lekker, weer helemaal in mn comfortzone met die regen! It's raining men, hallelujah! Maar dan druppels dus, geen mannen...jammerrrrrrrr


Toen de regen echt te heftig werd (zelfs de échte Co-van-Kessel-regencapes waren niet bestand tegen al dat natte geweld), schuilden we bij een tempel. Nou ja, de rest van het verhaal is eigenlijk nog minder spannend. Het bleef de hele middag plenzen. We hebben het erg leuk gehad, veel gezien, maar foto's hebben we niet gemaakt. Doorweekt, dat waren we. We konden alles uitwringen. Rond 19.00 uur waren we weer in het hotel. Lekker lang gedoucht en toen richting night-market. Een soort Beverwijkse bazaar, maar dan allemaal ietsje sjieker en supergoedkoop. Anne heeft  een leuke hippiebroek gekocht en we hebben er een hapje gegeten bij eens soort Thaise pizza-hut. Als toetje met zn vieren ice-rolls gedeeld. Leuk om te zien hoe ze het maken en het was ook best lekker.


In het hotel aangekomen, was het tegen middernacht. Morgen gaan we naar Kanchanburi - for something completely different. We hebben nog veel te weinig van Bangkok gezien, over een paar weekjes komen we weer terug, maar nu tijd voor de natuur!

Een warme, en best wel natte, groet!

maandag 4 juli 2016

Dag 2: Sawatdee kha Bangkok!

Ook de tweede vlucht van Dubai naar Bangkok verliep super. Nog een paar uurtjes kunnen slapen en een mooie film gezien (Brooklyn) die ik een paar weken geleden met Roos wilde gaan kijken maar helaas niet meer draaide. Deze A380 was nog iets nieuwer, leek het. Ook het veganistische vegetarische ontbijt smaakte prima. Verder 15 verschillende nationaliteiten binnen de crew die samen 14 talen spraken, daar schijnt Emirates sterk in te zijn. Erg handig ook, lijkt me.

Mét sfeerverlichting en 's nachts zelfs een sterrenplafond!
De trap achterin het vliegtuig


Rond 13.00 uur Thaise tijd kwamen we aan. Immigrations verliep vlot en ook de koffers lagen al op de band.
Toen klaar voor onze eerste oplichtingspraktijk. Pinnen, simkaarten kopen, taxi...maar nee, ik geloof dat we er goed doorheen gekomen zijn. Te veel keuzes aan telefoonwinkels op het vliegveld, maar misschien maakt het niet zo veel uit waar je je simkaart koopt.

In de taxi lagen Max en Anne al snel weer te slapen en werd de skyline van Bangkok steeds herkenbaarder. Niet dat ik die skyline zo goed ken, maar uiteraard wel van foto's en films. Met ca. 45 minuten waren we in het Ramada Plaza Menam Riverside. Onze koffers waren binnen no time verdwenen, alsook onze paspoorten en we werden naar een aparte lounche gedirigeeerd. We kregen een koude natte doek en een drankje en werden gevraagd om 'just a moment'. Onze geboekte etages bleken gerenoveerd te worden en we zouden daarom een gratis upgrade krijgen...'just a moment'...Ik vermoed dat we dat nog wel vaker te horen zullen krijgen, deze vakantie. We staan nu nog even in de Nederlandse -eeuwige haast-stand, misschien handig als we dat asap los gaan laten 🤗

Jumjum dus!


De kamers werden nog 'even' gecontroleerd, wij konden aanschuiven bij de afternoontea (jumjum) en daarna konden we eindelijk naar onze kamers. En die waren werkelijk prachtig!
Een ruime hal, kamers -en suite- met een werkelijk prachtig uitzicht over de Menamrivier en de skyline van Bangkok, precies zoals verzocht.

Daarna zijn we op zoek gegaan naar de 7-eleven voor wat boodschappen. We zijn er een stuk of 4 tegengekomen! Antimuggenspray, tijgerbalsem (ook goed tegen muggen en jeuk), regenjassen, water enzenz.



Verder lijkt iedereen wel een baantje te hebben hier. In een 'winkeltje', aan de straat of als voetgangeroversteekbrigadier. Die zijn fijn, zeker als Bangkokbeginneling. De tweede keer oversteken, liftten we mee naar de overkant met locals...ja, spannend zo'n straatje waar alles met een rotgang voorbij scheurt en iedereen ook nog eens aan de verkeerde kant van de weg rijdt.

Max en Anne zijn gaan zwemmen en het voornemen om nog naar Khao San Road te gaan, hebben we maar even een dagje uitgesteld. We hebben zalig en niet duur gegeten in ons hotel, aan de rivier. Het begon weliswaar te regenen maar wij zaten overdekt.



Eén van de uitzichten van onze kamers


 De temperatuur is zoooooo fijn! Wel geprikt door wat muggen, maar inderdaad, de tijgerbalsem was een goede tip!




Daarna vroeg naar bed, we hebben nog wat slaap in te halen. Het is goed zo.

Een warme groet!

zondag 3 juli 2016

Dag 1: Dubyebye!


En daar zitten we dan dus inderdaad hoog en droog op weg naar Dubai in een supergaaf vliegtuig...of mag je dit geen vliegtuig noemen? Wat een ding zo'n A380! De crew stond bij de bagage afgifte op Schiphol in een rijtje...nou ja....rijtje....
We zitten ergens middenin het vliegtuig met zn viertjes naast elkaar. Anders dan anders, dan zitten we namelijk 2 aan 2 bij het raam. Maar aangezien -snif- dit waarschijnlijk de laatste keer is dat we met zn vieren reizen, had ik kennelijk bedacht (😊) om gezellig naast elkaar te gaan zitten. 3-4-3, zo zit je hier dus. En aangezien er camera's aan de buitenkant van het vliegtuig zitten, kun je zelfs de start helemaal meekijken en is een plekje bij het raam helemaal niet nodig!





We hebben er nu zo'n...nee...besef van tijd is volledig weg... op mijn scherm staan 6 verschillende tijden en waar we nu vliegen (oost Turkije...wow dat is wel echt dicht bij de Syrische grens!) is het 20.00 uur. Denk dat we ongeveer op de helft zijn.

Anyway...alles so far so good gegaan. Luc heeft ons weggebracht (thx Luc!). Voor Max was het ook best even moeilijk, zo zonder Marijntje...
Op Schiphol een zak met slot voor de rugzak van Max gekocht en na het afscheid nemen, hadden we niet zoveel tijd meer om rustig wat te eten. Tijdschriften gekocht, hophop naar de Mac voor een broodje en toen waren ze al begonnen met boarden.


Voor ons en wij zitten, geloof ik, in het 3e deel van het vliegtuigmet boven ons nog een hele verdieping.


     Dit zijn onze achterburen:


En nu dus bijna boven Iran, inmiddels. Ik tik niet zo snel op een tablet en mijn externe toetsenbord heeft er nog geen zin in.
Nog even over dat boeken bij Emirates. Je kunt dus een 'dieet' opgeven hè...in mijn herinnering zelfs keuze uit minstens 5 dieten ofzo. Na niet zo'n blije ervaring met de vegetarische variant van TAP Portugal naar Florida, wilde ik Emirates toch ook wel een kans geven. Maar al die afkortingen...aiaiaiai....ik had dus voor een soort van veganistische variant gekozen...ghegheghe... Geen lekkere snackjes voor onze Anne en mijzelf....geen lekker broodjes voor ons....maar ook geen cheesecake en chocola (?!!!!!!)....Wel gezond fruit enzo...  Ach het was allemaal toch erg lekker!  En Anne heeft gewoon nog een cheesecake gevraagd 😊
Verder is de verzorging ook prima.






Het entertainmentsysteem is ook toppie! Films, series, nieuwszenders, games etcetc. Dit blog schrijf ik met Mozart via een echte Emirates koptelefoon. Inmiddels vliegen we boven Iran...wat een exotische oorden. Pas nog het prachtige boek 'het huis bij de moskee' gelezen.

Goed. Dit is het voor nu. Ik geloof dat Max een spelletje wil doen. Ja, ben blij dat we met zn vieren op een rij zitten. Genieten met een grote G!

Een warme groet!