dinsdag 12 juli 2016

Dag 10, dinsdag: Pamper a pachyderm

Ik twijfelde om alleen een fotoblog te maken, ik heb er zoveel! En beelden zeggen meer dan woorden. Toch maar een verhaaltje gemaakt. Het wordt een lange dus, dit keer!

Vol verwachting klopte mijn hart toen ik vanmorgen wakker werd. Als je je ergens teveel van voorstelt, kan het natuurlijk alleen maar tegenvallen. Ik had zo'n beetje alle filmpjes over het Elephant Naturepark www.elephantnaturepark.org al minstens 4 keer gezien en alle positieve (en een enkele negatieve) reviews gelezen. Ook goed om kritisch te blijven en ik was nog een beetje bang dat ik teleurgesteld zou worden over wat ik vandaag zou zien. Maar goed. Ik was er inmiddels ook wel van overtuigd dat de dieren die hier opgevangen worden, nooit (meer) in vrijheid zouden kunnen leven en een liefdevol en veilig bestaan hebben. 

De dag die we gepland hadden was niet goedkoop, dus er moest nog even wat gepind worden. Harry had al ruzie met het apparaat en bij mijn poging slikte het apparaat mijn pas in, net op het moment dat het busje ons kwam ophalen. Om een lang verhaal kort te maken, het pasje kwam er na 10 minuten vanzelf uit en dus konden we vertrekken.
De groep bestond uit 4 Amerikanen, 1 Canadese, 1 Engelsman en wij. Een hele gezellige mix! 
Onderweg kregen we een indrukwekkende video te zien. soms te gruwelijk om naar te kijken. Toch ook wel een eye-opener. Die leuke olifant op facebook die zelfs schilderijen schildert. Ik ben er bijna va overtuigd dat ik ooit zo'n filmpje heb geliked... ik weet nu beter. Ze worden zeer wreed getraind om dit te doen en tijdens het schilderen knijpt de mahout in zijn oor (zeer gevoelig), zodat hij weet wat hij moet doen. Tsja.

Maar goed, wij hadden gekozen voor het relatief jonge project pamper a pachyderm. De eigenaresse heeft 8 jaar olifantentrekking gedaan en voelde steeds meer dat er iets vreselijk verkeerd was aan het rijden op olifanten en ze sloot zich aan bij ENP.
Haar oudste olifant is Happy, 75 jaar. Ze heeft hem gekocht voor ca. €17500,00. Verder heeft ze nog een blinde, een half blinde en eentje die gisteren ziek was geworden. Die bleef in eerste instantie in het verblijf, maar later op de dag kwam ze toch nog. Prachtig om te zien hoe blij de olifanten zijn als ze elkaar dan weer zien! 

Maar goed, onze pamperdag startte met het voeren van de 3 olifanten. Meloenen. In het begin voorzichtig aftasten. Hoe voer je een olifant meloenen?! Naast het feit dat ze het prima zelf kunnen, kun je ook een stuk in hun slurf leggen en eigenlijk geven ze zelf al aan hoe ze het willen. Bij de blinde olifant hielp het door eerst zijn slurf even aan te raken zodat hij wist waar je was. De oude Happy had de meloenen het liefst zonder schil, want die kon ze niet meer kauwen. Olifanten hebben sowieso maar 4 tanden/kiezen. 2 boven en 2 beneden. Het uiteinde van hun slurf zijn net een paar vingers, ze zijn er zo handig mee!


BFF's

De blinde

De half-blinde

Happy, 75 jaar


Na het voeren, kregen we laarzen aan en vertrokken we het woud in. We kregen een tas met bananen die je ze kon voeren tijdens de wandeling. 








Aangekomen bij de sterk stromende rivier, staken de dieren alleen over en gingen wij met een rubberboot, die al snel volliep met water. Hilariteit alom! 






Grappig hoe je eerst nog probeert jezelf een beetje schoon te houden en dit streven al snel laat voor wat het is. Verspilde moeite!




Aan de overkant verder gelopen met af en toe een korte stop. Niet omdat wij het wilden, maar omdat de olifanten af en toe communiceerden met de olifanten in de omgeving. De olifanten misten hun 4e maatje zelfs zo erg dat ze af en toe het idee hadden haar te horen, zien, ruiken of voelen. Er werd dan gebruld, getetterd of ze liepen een stukje terug. Aan de mahouts de taak om ze op zachte manier weer rustig te krijgen (praten, bananen). Aanraken deden ze eigenlijk nauwelijks.








Hoppa! Vruchtbare poep, we hebben er zelfs kleine meloenplantjes uit zien groeien!
Rond lunchtijd stond er een fantastisch (vegetarisch) lunchbuffet klaar, inclusief ijskoud water, koffie en thee. Zelfs de toiletten waren netjes en schoon!






In de verte Elephant Nature Park 



Na de lunch liepen we, met een nieuwe voorraad bananen in de tas, weer verder naar de rivier, alwaar de 4e olifant toch nog bij de kudde kwam. De dierenarts had gezegd dat ze het konden proberen. 




We mochten de olifanten aan de overkant wassen. Wassen is een groot woord. We kregen emmers waarmee we hun ruggen konden nat gooien. Hier en daar ging er nog wel eens iets mis...uiteraard:

Ehhhh...lekker!

De zieke (buikgriep), herenigd met zijn familie!


De zieke olifant keek wel wat zielig uit zijn ogen, af en toe met zijn ogen dicht. Hij was duidelijk nog niet opgeknapt en, alhoewel het een hele grote eter is, hoefde zij nog geen meloenen. toen ze echter bananen kreeg, at ze daar wel van. Grote blijheid bij Muoy en de mahouts, mooi om te zien hoe veel ze om de dieren geven.

Aangekomen bij het kamp, namen we afscheid van de olifanten, de ongelofelijk lieve eigenaresse en de mahouts (Birmezen, Thai schijnen dit werk vaak niet te willen doen. Birmezen zijn harde werkers). 


Muoy, met een vlinder op haar oor!


Onze volgende stop op deze excursie was het raften. Eigenlijk helemaal niet iets wat we er bij vonden horen na deze magische dag, maar achteraf was het een geweldig leuke ervaring. De piranha in de Efteling maar dan vele male leuker en in de natuur natuurlijk. Leuke kapitein met humor die we van de Thai nog niet kennen. Die zijn bescheide in hun humor. Deze dus niet.
Erg gelachen.





Max mocht er even uit springen!


Hij bracht ons naar het eigenlijke Elephant Nature Park (daar waren we tenslotte nog niet geweest) en maakten kennis met enkele andere olifanten. De meeste stonden al in hun ruime verblijven. Dat voelt een beetje dubbel, maar ik besef ook dat dit de beste en meest veilige optie is voor deze dieren. Ik las dat het ENP regematig doelwit is van nare acties door omliggende toeristenattracties waar nog wel op olifanten gereden wordt. 



We kregen nog een korte rondleiding bij de katten en honden opvang. Ik geloof dat ze er ca. 400 hebben. Honden die van de straat geplukt zijn of uit de rivieren die onstaan zijn na de gigantische overstroming van Bangkok, een paar jaar geleden.




We hadden graag nog wat langer gebleven in het ENP omdat we nog niet alles hadden gezien, maar het was echt tijd om weer in de bus te stappen.

In het hotel aangekomen lekker gedoucht en een leuk restaurantje gevonden (er zitten er hier veel!). Omdat alle tafeltjes vol waren, kregen wij een tafeltje in het winkeltje dat er bij hoorde. Echt leuk!

Alle foto's en filmpjes nog een keer bekeken, ik kan er geen genoeg van krijgen. Wat een ervaring. Het raakt me diep 💛
Toen was het middernacht en werd het toch echt tijd om de oogjes te sluiten. Morgen nog geen echte plannen. Misschien het huren van een fiets en 's avonds naar de nightmarket. 

Wat een fijne stad. Chiang Mai.

Een warme groet!


maandag 11 juli 2016

Dag 9, maandag: Hello Chiang Mai!

Weer een dag voorbij! Na een prima nacht in de trein arriveerden we met twee uur vertraging in Chiang Mai. De locomotief had moeite een berg over te komen 😊
Onderweg mooie landschappen gezien.






Het zeer vriendelijke treinpersoneel hielp met de koffers en bij de uitgang van het station leek er een ware taxi-oorlog. De een schreeuwde nog harder dan de ander. Helaas bleken wij voor onze chauffeur toch niet zo'n hele vette vis. Direct nadat we in zijn mooie bus gestapt waren, kregen we geweldige aanbiedingen voor excursies voorgelegd. Wij wilden echter alleen maar een rit naar het hotel Bodhi Serene.

Een vriendelijk ontvangst, erg sfeervol hotel en we konden er gelukkig ook lekker brunchen met een theepot jasmijnthee!


We waren nog wat aan de vroege kant, dus alleen de kamer van Max en Anne waren klaar. Harry ging daarom een sigaartje roken en wij gingen dan 'eindelijk' een massage doen. Hier in Chiang Mai heb je wel 10 massagesallons in iedere straat zitten. Ik heb in het hotel navraag gedaan en om 13.00 uur gingen we. We hebben een massage van 2 uur (!) gehad en ik kan je vertellen: de uren vlogen om! Eerst een uitgebreide voetmassage en daarna de rest van het lichaam (nou ja, op een klein onderdeel na dan 😉). 


Daarna heb ik mijn kleding even uit de koffer gehaald en opgehangen. De komende 4 nachten blijven we hier, een lekker vooruitzicht. Het is fantastisch, dat hotelhoppen, maar het is soms ook fijn om ergens iets langer te zijn. 
Daarna zijn we gewoon maar wat gaan lopen. De sfeer is zo anders dan we tot nu toe hebben geproefd. Het lijkt of hier minder armoede is en alles wat netter. Dat is vooral te zien aan de eettentjes. Het ziet er net even wat schoner uit en ook zijn er veel meer restaurantjes die gericht zijn op backpackers. Een relaxt sfeertje dus. 




Een eettentje was dan ook zo gevonden. Na het eten nog wat gewandeld. Hier de eerste 'mie lof joe vellie long tijm' gezien. Ik vind het iets ranzigs hebben, Harry legt het uit als een zakelijke transactie. Zij wil geld, hij wil een leuke vrouw. Tsja, als je het zo bekijkt, zijn ze allebei tevreden, dus wie ben ik om daarover te oordelen.

Max en Anne gingen zwemmen, Harry ging in het megabad en ik schrijf dit blog op een heerlijke overdekte loungeplek. Helaas stikt het hier van de muggen. Dat is wel echt een dingetje hier.




Het weer? We hebben flinke regen gehad tijdens de brunch, maar verder was het droog met soms een licht zonnetje. Het lijkt hier iets minder warm dan in het midden van het land, maar de temperatuur blijft waanzinnig!

Morgen gaan we naar het Elephant Nature Park, misschien wel de meest bijzondere ervaring van deze vakantie...

Een warme groet!

zondag 10 juli 2016

Dag 8, zondag: A room for 1 hour, please

Allereerst iedereen bedankt voor de lieve woorden als reactie op de blogs. Erg leuk om te weten dat ze gelezen worden! Love you all!

Het is zondag! Uitslapen doen we thuis weer, dus vanmorgen bijtijds opgestaan, om half 8 ontbeten en nog een paar keer het water in gesprongen. Wat is het toch heerlijk. Zelfs zo vroeg in de ochtend is de temperatuur zalig (jep, dat zeg ík) en het water ook niet koud. Daarna nog even heerlijk gedoucht onder die fantastische regendouche. Een ding is zeker, voor dit hotel hebben ze een architect genomen die het écht begrepen heeft. Alles klopt gewoon, tot in de details.

Overigens, hoe langer we er zijn, hoe meer varanen we zien. Harry zag er vanmorgen nog een 2 meter lange! En daar zwemmen we gewoon tussen...

Het was moeilijk afscheid nemen van deze magische plek. 


Wij hadden de laatste 2 van de rij huisjes, de beste!
Nadat we met de boot weer terug naar de pier waren gebracht, stond daar onze taxichauffeur op ons te wachten. Een man van weinig woorden (in ieder geval weinig Engels woorden). Hij reed iig heel keurig en tijdens een korte tussenstop onze eerste tosti bij de 7-Eleven verorberd. Die tosti's zijn er in verschillende smaken (van harig tot zoet), je koopt ze verpakt en ze maken ze ter plekke warm in het tosti-ijzer, als je wilt. Ik had een ordinaire ham-kaas en hij was echt lekker! Onze chauffeur at bij de buren, meer kwaliteit, zelfde geld. We konden hem nog net trakteren op een flesje water en een pakje vruchtensap, meer hoefde hij niet.
Wat issie toch leuk hè!
Rond 14.00 uur waren we bij ons hotel in Ayuttayah. Eh...hier heb ik wat uit te leggen, omdat we hier helemaal niet slapen, maar vanavond met de nachttrein naar Chiang Mai reizen. Het is lichtelijk beschamend, maar we hebben dus een hotel geboekt voor de paar uur dat we in Ayutthaya zijn... De kamer ligt tegenover het station en kostte nog geen 20 euro. Zo konden we onze koffers met een gerust hart ergens achterlaten en ons voor de treinreis nog even opfrissen (en naar de wc).

Vergeleken met het Floathouse Riverhotel was dit Ayotthaya Riverside hotel het tegenovergestelde, met vlekken op het tapijt en in de badkamer waarvan je zeker niet wilt weten waar ze van zijn! Ook nu weer een gevalletje van 'te veel enge films gekeken', want we hadden het idee dat we de enige gasten waren. Alle kamers op onze verdieping stonden wagenwijd open en onze fantasie nam ons mee de diepte in.


De rivier Pa Sak 's middags

De rivier Pa Sak 's avonds, uitzicht vanuit het hotel

Anyway, we hoefden er niet te slapen, maar wilden wel graag nog wat van de stad zien. Ayutthaya, ooit de hoofdstad van Thailand, veel tempels dus.
We besloten de stad zelf te verkennen, in de paar uur die we hier hadden. De rivier Pa Sak, waar een paar jongetjes lekker aan het zwemmen waren, staken we over met een bootje. Aan de overkant huurden we fietsen en kregen we een plattegrond met alle bezienswaardigheden. 


Leuk om hier op eigen gelegenheid rond te fietsen, het is een stuk rustiger dan Bangkok. Veel, heel veel stalletjes waar je kunt eten, maar wij durven het helaas niet aan. Stel je voor dat het verkeerd valt...en daar moet je al helemaal niet aan denken als je een nachtje trein gaat doen...ik heb zo'n vermoeden hoe het toilet er daar uit ziet en daar wil ik eigenlijk gewoon liever niet zijn.
We hebben verschillende tempels gezien, sommige bijna volledig verwoest door de Birmezen, maar de Birmezen hebben sommige ook weer helpen restaureren, als goedmakertje.

Wat Phra Mahathat

Wat Phra Mahatat

Vilharn Phra Mongkol Bopit met een van de grootste bronzen boeddha's in Thailand

Jep. Hij is echt huge!



Phra Buddha Sai Yat, reclining Buddah. Het hoofd wijst precies naar het noorden, hij kijkt naar het westen. 32 meter lang, 8 meter hoog

Hier helaas ook de eerste olifanten met mandjes gezien. Ik kan de aanblik van die prachtige dieren, maar zo behandeld, niet aanzien, hartverscheurend. Het viel me op dat er met name Aziaten in de mandjes zaten. Misschien was het toeval. Ik hoop dat langzaam het besef komt dat er ook geld te verdienen valt als deze dieren niet gebruikt worden als circusattractie.

Tegen het einde van de middag gingen we op zoek naar een restaurantje, maar dat viel niet mee. Uiteindelijk kwamen we bij de KFC (!!) uit. Nee, niet geweldig, wel makkelijk.
Terug met het pontje de rivier over en de laatste boodschappen bij de 7-eleven gedaan.
Samen naar de overtoom
In het hotel hebben we ons opgefrist, nog wat boodschappen gedaan en dit keer waren we ruim op tijd op het station (na onze eerdere ervaring in Bangkok nemen we geen risico meer). Natuurlijk had ook deze trein vertraging (20 minuten maar) en wat er nog van ons over was (kennelijk zijn de muggen op de hoogte van al die korte-broeken-backpackers op het station) stapte in de trein.


Druk op het station!
Onze bedden waren al klaargemaakt (zo gaat dat hier, dat doen ze gewoon voor je). De indeling is hetzelfde als de couchettes in Europa. Wij hebben alle vier een onderbed, omdat we dan minder last hebben van de lamp die de hele nacht blijft branden en omdat we nu een raampje hebben! Wij blij!



Nu wiebelen we dus richting het noorden van Thailand, Chiang Mai. Door velen als een geweldig gezellige stad omschreven. We komen, als het goed is, rond 8.30 uur aan en zijn benieuwd!

Een warme groet!

zaterdag 9 juli 2016

Dag 7, zaterdag: Bananen? Nee, die hebben we niet!

Vandaag stond er een luie dag op het programma. Geen Hellfirepass dus, dat zou teveel van onze dag kosten. Helaas. 
Wel de lava-cave en verder 'the plans are: there ain't no plans'. Mijn 'no-plans-programma' bestond uit bloggen, zwemmen, lezen (veel), puzzelen, zwemmen, vissen voeren, ijs eten, koffie drinken, zonnen, zwemmen. En waarom zo'n dag dan weer om moet vliegen... Gelukkig veel van mijn lijstje 'no plans' wel kunnen afvinken. Het lezen doe ik straks in bed nog wel ff snel 😆

Na een prima nacht in ons drijvende huis, was ik al voor de wekker wakker. Toch had ik moeite om uiteindelijk niet toch weer in slaap te vallen. Het schommelt zo lekker!
Het ontbijtbuffet was weer prima en na het ontbijt gingen Anne, Harry en ik naar de lava-cave (whatever that would be). Een kleine klimpartij, maar met een half uurtje waren we bij de grot. De entree viel een beetje tegen voor Thaise begrippen (300Baht = €7,50).
Nou zitten we hier in het gebied waar ook vogelspinnen wonen, dus een beetje spannend was het wel! In de grot stonk het verschrikkelijk. Vleermuizen. Jottem. We konden er niet bovenover, we konden er niet onderdoor, nee, we moesten er dwars doorheen. 


Ongeschonden door de eerste grot gekomen. We waren de enige toeristen en met teveel enge films in het lange termijngeheugen voelde het bezoek een beetje dubbel. Claustrofobisch moest je ook niet echt aangelegd zijn en bang voor spinnen eigenlijk ook niet zo. Right.




Vogelspinnen zijn we niet (bewust) tegengekomen, die zitten ook vooral in rotsen, geloof ik (maar ja, daar liepen we natuurlijk in 😨), wel andere bewegende 'dingen'. Ik denk dat we alle drie stiekem toch wel weer een beetje blij waren veilig buiten te staan. Bij de eerste grot hadden ze nog een soort tempel gemaakt, dat was wel bijzonder.


Op de terugweg nog wat koeien gezien, erg mager, maar misschien is het de bouw of waren ze al wat ouder (dat geloofden we liever dan dat ze gewoon ondervoed waren). 
We waren bijna bij de floathouses terug of het begon weer te regenen. Tropisch, maar gelukkig waren we net weer binnen. En we hadden het zo warm dat het eigenlijk ook wel lekker was. 
Bikini aan en het water in gesprongen, heerlijk! Met zwemvest natuurlijk. En toen was het alweer droog.

De achterkant van de floathouses

Anne is degene die altijd dieren signaleert. Zo ook de vlinder op onze vlonder. Hij leek nog te leven, alhoewel er weinig leven in zat. Ik heb hem opgepakt om hem dichter bij de kant los te laten. En inderdaad, er leek wat beweging in te komen, maar wegvliegen deed hij niet. In een plantenbak kwamen er al snel mieren op af en dus hebben we een dierenkliniekje ingericht en met suikerwater geprobeerd het arme dier weer wat leven te geven. Helaas, de goede zorg kwam te laat....RIP vriend.



Gisteravond hadden we gezien dat ze bananasplit op de kaart hadden staan en ergens in de middag hadden we daar wel zin in. Lekker! Een bananasplit. Je zal er maar zin in hebben. In het land van de bananen...Maar vandaag even niet. Panna Cotta dan, ook lekker. No panna Cotta. Nou ja, we zitten hier dan ook in the middle of nowhere, logisch dat ze niet alles van de kaart hebben. Harry en ik namen de gefrituurde ananas met ijs....OMG...dat was lekker!!!! Max en Anne hadden ijs met chocola en dat was ook smullen! Toen was het tijd voor het voeren van de vissen. Je kunt hier zakjes visvoer kopen, dat is handig. Over de loopbrug naar het ieniemienie strandje gelopen en binnen no time krioelde het van de vissen, nog nooit meegemaakt. 



Een van onze animatie-varanen

Ik wil kijken of ik nog een filmpje kan plaatsen, maar tot nu toe verandert dan de lay-out van de blog. Het was voor mij wel het hoogtepunt van de dag, hoe gaaf om zó veel vissen zo om je heen te zien en voelen.

We hebben daarna nog wat gefloat, relaxed, gepuzzeld en gek gedaan (gekke Har).




Vandaag ook weer op tijd gaan dineren (was weer smullen). 
De grens met Myanmar ligt hier vlakbij en onze serveerster komt daar dan ook vandaan. We kwamen erachter door de thanakha op haar gezicht, een lichtgele stof die vrouwen en kinderen in Myanmar als bescherming tegen zonnebrand en als cosmetica op hun gezicht smeren (aldus Wikipedia). Het zag er mooi uit.
Na het eten alvast de koffers gepakt, want we willen morgen eigenlijk nog 1 keer floaten voor we vertrekken naar Ayuttayah. Het zal even slikken (😢) zijn om hier weer te vertrekken, wat een magische plek...❤

Een warme groet!