woensdag 20 juli 2016

Dag 17, dinsdag: Sunset at Paradise

De wekker ging vroég, vanmorgen! Wel gelijk klaar wakker. Spannende dag met zo'n overtocht en een dochter met krukken. Max en anne zijn zo heerlijk op tijd, deze vakantie. Ik denk dat ze vaker op mij moeten wachten dan wij op hun. Nu stonden ze ook al klaar. Anne is 's ochtends misselijk en heeft weinig trek. De pijnstillers zijn dan natuurlijk ook uitgewerkt. 

Mooi op tijd stond onze chauffeuse klaar (dezelfde als gisteren, VIP-bus) en bij de pier was alles ook snel geregeld. Ze hadden er een echte rolstoel (!) en we konden als eerste op de boot, zodat we een goede plek voor haar hadden. Wat dozen opgestapeld waar ze haar been op kon leggen en zo hebben we ons 2 uur prima vermaakt. Beetje kletsen, naar buiten kijken, op het dek zitten, slapen, blog schrijven (dat uiteindelijk maar voor de helft opgeslagen was, ivm uitgevallen 3G-netwerk, lekker handig van me).




Aangekomen stonden er genoeg taxichauffeurs te springen, zelfs om een manke mee te nemen 😜
Het was maar 5 minuten met de auto, dus heel dichtbij het stadje, maar een prachtige ligging aan zee.




Harry en ik hadden een kamer direct aan het strand, Max en Anne direct aan het zwembad. Helaas kregen ze net de enige kamer met een trapje ervoor. Dat is niet handig als je op krukken loopt. Sorry, volgeboekt. Na enige uitleg zagen ze ook in dat dit niet 'ideaal' zou zijn, dus kregen ze een andere kamer. Die was echter nog niet klaar. No problem!
Onze kamer was al wel klaar. Wat een geweldige plek, met eigen ligbedden en een porch (waar ik dit blog nu ook schrijf.....I wanna take this all home....). 






Er moesten uiteraard ook nog wat verzekeringdingetjes geregeld worden. Het is fijn wanneer dat goed geregeld is en er een medisch team is dat advies kan geven. Zo ook over de medicijnen die ze had meegekregen, de heparineprik voor het vliegen (hoeft ze niet) en het organiseren van een goede plek in het vliegtuig. Wanneer er voldoende plaats is, reizen Max en Anne businessclass en geloof me, ik heb foto's gezien van BC van Emirates...daarw wil je wel zitten! Ieder nadeel heeft zn voordeel! Maar goed, daar betaalt ze wel een erg hoge prijs voor...

De kamer van Max en Anne was inmiddels klaar (mooie ruime badkamer, goed voor minder-validen;)). Max ging zwemmen en Anne aan het zwembad liggen. Wij gingen snorkelen. het was prachtig! Veel koraal, zeekomkommers, zee-egels en vooral heel veel vissen in allerlei maten en kleuren. Geen foto's, jammer genoeg...

We hebben Anne op onze porch gestationeerd en zijn met Max naar het dorp gelopen. Dorp is een heel groot woord voor een paar straten, maar wat een gezellig sfeertje hangt hier ook weer. Zo laid-back en zo anders dan Koh Samui, waar alles meer gericht is op massatoerisme. Hier is veel gericht op duikers en snorkelaars. Uiteraard ook een 7-Eleven (ik wil echt zo'n shirt mee naar huis als aandenken!) waar we wat basisbenodigdheden hebben gekocht (chips, nootjes, water) en bij de farmacie nieuw wattenverband om het verband van Anne te vernieuwen, zodat ze ook even 'normaal' kan douchen. Het 'dorp' is over het strand een kleine 10 minuten lopen en tijdens de wandeling terug naar het hotel, begon langzaamaan ook de avond te vallen. Ook nu weer zo blij dat ik de reis 'gepland' heb. Het hotel was prachtig en het uitzicht met zonsondergang was geweldig. We zitten aan de goede kant van het eiland :)







We hebben met zn vieren lekker zitten genieten van de prachtig veranderende lucht.

Toen het donker was, hebben we aan het strand gegeten. Eigenlijk probeer ik iedere vakantie wel een pizza-op-het-strand-avondje te doen, maar ik heb hier nog geen pizzeria gezien. Daarnaast is het met Anne misschien niet zo heel handig, alhoewel ze vandaag wel op het strand heeft gezeten. Ze wordt steeds handiger met haar krukken en ik denk dat de ergste pijn nu geweest is.

De muggen zijn echt vreselijk hier in Thailand. We sprayen ons helemaal ongans. Ik vraag me af wat er gebeurt als we niet zouden sprayen. Er zijn zo dus al heel wat flesjes doorheen gesprayd en ook het eerste potje tijgerbalsem tegen de jeuk is inmiddels helemaal leeg (we hebben er nog meer)! Het helpt best aardig tegen de jeuk! We nemen wel een paar potjes mee voor het thuisfront (ook al kun je het in Nederland natuurlijk overal kopen).

Er waait hier vooral 's avonds een lekker moessonwindje. We hebben dan ook nog een hele tijd op onze porch gezeten, waaebij we weer een animatie-huisdier kregen: een hond.


Morgen willen we kijken of we nog een prive-excursie kunnen doen met een taxi of een longtailboat. Ik wil graag nog wat van het eiland zien!

Een warme groet!







dinsdag 19 juli 2016

Dag 16, maandag: Gezegendl

Lastige dag vandaag. Enerzijds willen we graag met zn vieren blijven, anderzijds willen we toch ook nog graag iets meer van het eiland zien. Met aanmoediging van Anne gekozen voor de laatste optie. We hadden ons vooraf niet zo goed ingelezen, dus wát dan de moeite waard is, wisten we ook niet. Dat vind ik nou zo fijn aan het vooraf 'plannen'. Het scheelt zo veel tijd als je eenmaal op vakantie bent. Maar goed, dat hadden we dus niet gedaan...

Anne moest dus helaas achterblijven in het hotel. Ze had een perfecte plek, vlak bij haar kamer, die gelukiggerwijze op de begane grond lag (die van ons op de tweede verdieping). Ze lag er als een prinsesje bij in ieder geval.



We hadden getracht een Engelssprekende taxichauffeur te regelen via het hotel, maar opnieuw leek het of ze weinig wilden doen om aan onze verzoeken tegemoet te komen. Sterker nog, er was een ongeinteresseerde houding van de excursiedesk die we in andere hotels nog niet tegen waren gekomen. We zullen hen dit nog laten weten via tripadvisor. Toen we meerdere keren om de taxi hadden moeten vragen (en deze gewoon op de parkeerplaats bleek te staan) en bleek dat de chauffeur praktisch geen Engels sprak, hebben we de boeking geannuleerd en zijn we naar het 'vertrouwde' reisbureautje gelopen, verderop in de straat. Mijn stressniveau was, na alles wat er gebeurd was, aardig naar een hoger level geklommen, maar toen we uiteindelijk in een VIP-bus zaten met een ontzettend leuke goed Engelssprekende chauffeuse (her name was Ann!), kon ik het weer loslaten.

Als eerste kwamen we bij de tempel met de mummified monk. Een monnik is daar opgebaard, in zittende positie. 40 jaar geleden is hij overleden, tijdens gebed, terwijl hij al eerder in zijn leven het jaar van zijn overlijden had voorspeld. Heel bijzonder. Ook bijzonder is het feit dat zijn haren de laatste tijd weer zijn gaan groeien. Hoe is het mogelijk....?
Onze chauffeuse vertelde ons het geheim van de schaal, waardoor we er alledrie en prachtig geluid uit kregen door er over heen te wrijven, een heel bijzondere ervaring, spiritueel bijna.

We zijn er ook nog gezegend door een monnik die er zat. Ik vond ook dit erg bijzonder en was er zeer door geraakt. Ik vond het ook even moeilijk dat Anne hier fysiek geen deel vanuit kon maken. Toch was ze erg dichtbij.

We hebben een kaarsje en wierook gebrand en een stukje goud geplakt op het beeld van de monnik.
De volgende stop was een vlindertuin. Het was mooi aangelegd en er waren veel prachtige vlinders. De verscheidenheid viel echter wat tegen. Wel een prachtig uitzicht over een palmbomenplantage en de zuidoostkust van Koh Samui.


Na een zalige Magnum (ik heb er hier al meer op dan de afgelopen 10 jaar, volgens mij, ohlala!), reden we door naar Republic Beach, waar Harry een snoepwinkeltje had gevonden. Sigaren dus. Helaas waren ze wat aan de dure kant, dus het werd er maar eentje. 



Toen dan ein-de-lijk snorkelen bij Silver Beach/Crystal Bay. Ik sleur al weken die koffer met snorkels en vinnen mee, maar helaas nog geen gelegenheid gehad om ze te gebruiken. Nu dus wel, joechei! 
Silver Beach schijnt een van de mooiste stranden van Koh Samui te zijn en het was er ook prachtig. Zo 'senang'. Niet druk dus, maar een lekker relaxed sfeertje met bomen als schaduwplekken in plaats van parasols.



Het snorkelen zelf viel misschien een beetje tegen. Het water is (nog steeds...natuurlijk) zo heerlijk warm. Meestal moet ik er uit omdat ik het koud krijg, maar hier kun je uren in blijven. Ik wil hier wonen. Ik wil het huis verkopen, kijken hoeveel centjes we overhouden, een ticket enkele reis kopen, beetje werken, muziek maken en vooral ontstressen. Ik gebruik in therapie woede-thermometers...haha...ze zien je hier aankomen met je woede-thermometers. Ze zullen nooit boven de 3 uitkomen, denk ik. Dat wil ik dus ook.

Goed, even een afgedwaald. Het snorkelen. Wel wat vissen gezien, maar helaas geen foto's kunnen maken. Maar zo zagen ze er ongeveer uit: 🐟🐟🐟🐟
De waterdichte hoesjes die wij hebben, werken dus niet goed onder water. Ze zijn wel waterdicht, dat dan weer wel! We hebben besloten volgende keer een gopro aan te schaffen. 


Na een lekkere ananas-cocos shake voor Max en mij (ben inmiddels addict van deze combi geworden, dank je Max), zijn we weer richting hotel gegaan. Anne was het alleen zijn ook wel een beetje zat geworden. Ze had zich gelukkig redelijk vermaakt (met Luc gebeld, gelezen, krukken gepimpt, Anne-dingen dus. Ze wordt steeds zelfredzamer en is zelfs 2 keer alleen naar het toilet gegaan en heeft een lekkere lunch besteld vanuit haar prinsessenstoel.


Anne is haar koffer gaan inpakken en Max heeft een welverdiende massage genomen. Hij had flink last van zijn rechterarm en schouder van het dragen, gisteren. Ook wij gingen pakken en daarna hebben we genoten van het Thaise buffet in het hotel. 



Morgen wordt het weer vroeg op! 6.15 uur...oef! Om 7.15 uur worden we opgehaald om met de boot naar Koh Tao te gaan. Spannend!

Warme groet!



zondag 17 juli 2016

Dag 15, zondag: Je moet er wát voor over hebben...

Denkend aan de blog van vandaag bedacht ik me dat de foto die ik vandaag als eerste plaats (die komt namelijk op de 'omslag') niet de eerste foto van vandaag is, maar misschien wel de mooiste. Hier is hij:



Onze fantastische kinderen die lekker op elkaar kunnen mopperen, maar elkaar ook zo feilloos aanvoelen en voor elkaar door het vuur gaan. Vandaag was daar weer een goed voorbeeld van.

De wekker ging om 6.15 uur vanmorgen! Dat viel niet mee! 7.00 uur ontbijten en rond 8.00 (ietsje later dan gepland) kwam de taxi om ons naar Nathonpier te brengen waar een boot lag voor de excursie van vandaag: het Angthon National Marine Park. Het is een archipel van meer dan 40 eilandjes en wij zouden er 3 bezoeken. 
Het was een volle boot, maar bovenop konden we nog prima rustig zitten. Grappig, ook hier weer veel Chinezen, ze doen zo....anders!





Na zo'n 2 uur varen kwamen we aan op Koh Wua Ta Lap, waar we een klimtocht naar boven konden doen. We hadden er ca. anderhalf uur. Alhoewel er natuurlijk best veel toeristen waren, had het toch wel iets magisch om daar te zijn. We begonnen aan de klim naar boven. Het hoogste punt was op 260 boven zeeniveau en de gehele klim was ca. 500 meter (4 levels, maar met een prachtig uitzicht). 
Op het tweede level was het uitzicht al prachtig!






Harry en ik hebben dus 200 meter gelopen, tot level 2 en zijn daarna weer teruggelopen. Ik had al gelezen dat het hoger erg moeilijk begaanbaar was en ook geen trap meer was. Klimmen en klauteren. Maar wel een mooi uitzicht:

Het eerste stuk vond ik al spannend (vooral naar beneden), dus ik had mijn portie al wel gehad. Max en Anne gingen wel verder. Toen het zo'n beetje tijd werd om weer naar de boot te gaan, waren Max en Anne nog niet beneden. Dat was niets voor hun, dachten we onafhankelijk van elkaar en toen Harry aan Belgische dames vroeg of ze een jongen en een meisje onderweg hadden gezien, gaven ze aan dat het meisje was gevallen en haar enkel toch wel zeker had gebroken. Ai! 
Om een lang verhaal kort te maken, een brancard werd omhoog gebracht, iemand van de touroperator bleef wachten en Max en Anne kwamen ca. een uur later. Anne op een brancard. Later bleek dat ze het eerste stuk door een van de jongens op haar rug was genomen (let wel: er was geen trap, alleen een steile rots), later hadden ze een geimproviseerde brancard gemaakt (van een gekapte boom en een cementzak tot de brancard boven was. Wat een sterke kerels. En Max die er al die tijd bij is gebleven en eveneens heeft meehelpen tillen, onze rots in de branding. De held van de dag!






Beneden aangekomen werd haar enkel, die niet gebroken leek, maar met waarschijnlijk gescheurde banden, gekoeld. Arme Anne, dat hele stuk met haar enkel wiebelend naar beneden...
Ze werd in een speedboot getilt, waar haar enkel op een provisorische manier (met kranten, bandage en plakband!) gespalkt werd.
Iedereen deed enorm zijn best, maar het kwam soms wat eenvoudig over.
Met de speedboot zijn we zo'n uur onderweg naar Koh Samui geweest. Ook nu weer 'arme Anne', want zo'n speedboot gaat natuurlijk lekker tekeer op de golven. 




Gelukkig zaten we allemaal vol adrenaline om niet zeeziek te worden. De ambulance stond al klaar. Het aanleggen was echter nog wel 'een dingetje'. Gek genoeg zijn ze dergelijk ongelukken niet zo gewend, want er was nergens plek om de boot dusdanig af te meren dat er een brancard af kan. Eigenlijk paste de brancard al amper in de boot, maar allez. Op advies van Max meerde de kapiteit af bij een andere boot langszij en zo kon Anne de kade op. 
We mochten alle vier met de ambulance mee, met loeiende sirenes en we werden op de voet gevolgd door, wat later (b)leek, de eigenaresse van de touroperator. Zij heeft ons de rest van de dag bijgestaan, week nauwelijks van onze zijde en heeft alles in het werk gesteld om het zo goed mogelijk te laten verlopen, echt hartverwarmend.



En dan kom je dus in een eenvoudig Thais hospitaaltje, waar het uiteindelijk nog spitsuur leek! Op de röntgenfoto leek het niet gebroken en een meisje (ze leek een stagiaire) legde in Thais Engels uit wat ze wilde gaan doen. Nu is mijn Thais Engels niet zo heel goed en al helemaal niet als het om mijn meisje gaat, waar ze over een week 'surgery' willen gaan doen. 
We overwogen nog even naar het internationale ziekenhuis op het eiland te gaan, want het kwam toch wat knullig over, maar besloten uiteindelijk te laten doen wat ze voorstelden: dikke wattenverband en een soort rekverband. 
Aangezien het einde van de middag naderde en wij om 7.00 uur hadden ontbeten, gingen onze magen wat protesteren. Helaas geen restaurant of winkeltje bij dit ziekenhuis, maar gelukkig had de eigenaresse een vader met een restaurant die ze 4 nasimaaltijden liet brengen. Hoe lief! Verder gaf ze aan dat we de tour over mogen doen, wanneer we weer naar Koh Samui komen. Het was gewoon een lullig ongelukje, dat ook op het stoepje bij het hotel had kunnen gebeuren (bij wijze van spreken), maar toch voelde ze zich volledig verantwoordelijk. We hebben ook geen rekening gezien, omdat verzekering bij de excursie was inbegrepen.




Toen weer naar het hotel, met pillen, röntgenfoto's en krukken (je weet wel, van die ouderwetse houten). In het hotel even bijgekomen en lekker gezwommen. Anne heeft haar krukkendiploma B gehaald (met krukken lopen rond een zwembad op Koh Samui). 
Om 19.00 uur in het hotel heerlijk gegeten. Max en Anne zijn in het hotel gebleven en wij zijn nog even naar Fishermans Village gelopen. Het is hier mogelijk om een bamboo-tatoo te laten zetten en Harry wilde dit waarschijnlijk wel doen. Helaas, de winkel was vandaag dicht! No shoes, no tattoo 🙁
Wel hebben we nog een lekkere cocktail gedronken en een zeer geanimeerd gesprek gehad met een Amerikaans jong stel, dat op rondreis is en nu Engelse les geeft op een school in Sukothai.



Nu is het kwart voor 12. Wat een dag. Ik ga slapen met de gedachte dat alles relatief is. We hebben er al 2 geweldige weken op zitten. Vandaag was erg jammer en het heeft ook gevolgen voor de rest van de week, maar een mens is flexibel, het heeft geen zin om te balen (daarnaast is de temperatuur nog steeds té lekker) en we kijken per dag wat er mogelijk is. Anne is een taaie en vanaf nu zal het elke dag een klein beetje beter gaan.

Een warme groet!

zaterdag 16 juli 2016

Dag 14, zaterdag: Fantasie op hol!

Wat een luxe om iedere keer weer in een ander hotel te ontdekken wat het te bieden heeft. Zo ook natuurlijk met het ontbijt. Het is iedere keer weer prima. Ik mis nu al wel een tijdje kaas op brood en eet al dagen een boterham met jam. Daar ben ik nu wel een beetje op uitgekeken. Thais eten ben ik niet zo heel dol op en al helemaal niet in de ochtend. Maar in dit hotel hebben ze dan weer pindakaas! Een geroosterd broodje pindakaas werd het!

Het plan was om goed uit te zoeken waar we morgen met een taxi allemaal naar toe gebracht willen worden. Awel, ik kan nu alvast verklappen dat dát niet gelukt is 😆

Na het ontbijt zijn we lekker gaan zwemmen en zonnen en Harry is een sigaar gaan roken op het balkon. We hadden inmiddels ook bedacht dat het misschien bijzonder is om een dag naar het Angthon National Marine Park te gaan. Maar hoe gaan we daar naar toe (1-2 uur varen, afhankelijk van de boot). Er zijn hier zo veel toeristische kantoortjes waar je excursies kunt boeken en ze zijn allemaal wel goed, denk ik, maar welke is de beste? Die van dit hotel niet, in ieder geval. Wat een chagrijn, kennelijk wil ze liever niet dat we iets bij haar boeken. 

Waar was ik gebleven? Oh ja, zwemmen en relaxen. 
Dit dus...
Anne en ik hadden wel zin om een stuk te wandelen en liepen langs het strand de baai uit en de hoek om. 




Nu hebben we misschien wat te veel enge boeken gelezen, films gezien, verhalen gehoord, want de mooiste scenario's zijn bedacht toen wij op het verlaten stuk strand terecht kwamen. Stel je voor, Hans en Grietje, wandelend door het bos...en wat zien ze? Een snoephuisje! To good to be true, hè, dat hadden we ze wel kunnen vertellen! Nou, dat hadden An en ik dus ook. Nee, geen snoephuisje (hm...was ook niet slecht geweest), maar een schommel! Op een verlaten strand! Dat is gek. Maar net zo min als Adam en Eva met hun tengels van de appel af kon blijven, moesten wij éven op de schommel plaatsnemen. Alleen gebeurde er bij ons niets spectaculairs. Nou ja, er gebeurde wel íets. Er werd iets van mijn bucketlist afgestreept: 



Verder was er nog iets geks met een palmboom waar vreemde geluiden uitkwamen. We hoopten nog even op een aap, maar ik denk dat we hier in Thailand geen (vrije) aap meer tegen gaan komen. Niet in die palmboom iig. 

Op de terugweg liepen 2 mannen ons tegemoet...gelukkig waren we inmiddels alweer enigszins richting de bewoonde wereld. En wat bleek, het waren 2 Nederlandse jongens die wilden gaan snorkelen en ons vroegen of er om de hoek nog iets was....haha! Daar ging ons sterke verhaal!

Het zeewater is zo ontzettend warm hier! Op sommige plekken voelt het bijna heet (en dit is niet overdreven) aan. Verkoelend is het iig niet. Bij het hotel aangekomen, hadden we alle vier wel zin in een massage. Wat kan ik er over zeggen...het was fantastisch, zo ontspannend, heerlijk! Het kostte moeite om niet in slaap te vallen.




Na een douche zijn we weer naar Fisherman's village gelopen en onderweg de tour voor morgen geboekt, inclusief, kayakken, snorkelen, wandelen en lunch. Hoop dat de excursies hier net zo goed verlopen als we tot nu toe 'gewend' zijn in Thailand.

We hebben met onze voeten in het zand gedineerd. Op het strand. Lekker gegeten en daarna nog een cocktail en shake in een barretje gedaan. 





Op tijd naar het hotel, omdat we morgen om 7.00 uur al aan het ontbijt moeten zitten. Sweet dreams!

Een warme groet!